dominacja komunizmu w świecie

Czerwona zaraza

W październiku 1966 r. pałac w Sanie, w którym mieszkał socjalista as-Sallal, został ostrzelany z bazooki, a wierni monarchii powstańcy rozpoczęli działania przeciwko egipskim koszarom w stolicy. As-Sallal aresztował około 140 podejrzanych o działalność partyzancką, w tym byłego ministra do spraw plemiennych i byłego zastępcę szefa sztabu sił zbrojnych króla. Zostali oni oskarżeni o działania wywrotowe finansowane przez Arabię Saudyjską, Wielką Brytanię, Izrael i Stany Zjednoczone, które mają doprowadzić kraj do terroryzmu i destabilizacji. Zostali straceni lub skazani na długoletnie kary więzienia.

8 czerwca 1963 r. obecni w Jemenie Północnym Sowieci po raz pierwszy użyli bomb lotniczych z gazem, spuszczając je na małą wioskę Kawma, zabijając w czasie bombardowania 7 osób i uszkadzając oczy i płuca 25 kolejnych. Największy atak gazowy w Jemenie miał miejsce w styczniu 1967 r. w wiosce Kitaf. Zginęło wtedy około 140 osób, a dalszych 130 zostało rannych. Szacuje się, że na skutek wszystkich ataków gazowych zginęło w Jemenie około 1500 osób, a drugie tyle zostało rannych.

Lotnictwo sowieckie atakowało wszystkie skupiska ludzkie, które nie były pod kontrolą socjalistycznego rządu. W niszczonych wioskach ginęły głównie kobiety i dzieci. Sowieci podpalali zbiory, pola, stada bydła i baranów, niszcząc zaplecze antykomunistycznej partyzantki. Wszystkie te działania miały na celu zastraszenie ludności cywilnej, zmuszenie jej do uległości, a także niedopuszczenie do zjednoczenia się jemeńskiego społeczeństwa.