dominacja komunizmu w świecie

Wołając o pomoc

Stalin początkowo lekceważył wybuch wojny w Hiszpanii, jednak widząc szybko rosnącą przewagę wojskową, którą rebelianci zawdzięczali dostawom sprzętu z Niemiec i Włoch, w Moskwie postanowiono działać. 27 sierpnia 1936 r. do Hiszpanii przyleciał nowy ambasador radziecki Marsel Izrailewicz Rosenberg otoczony grupą doradców wojskowych. We wrześniu, do Madrytu dotarł Aleksander Orłow, szef NKWD na Hiszpanię.

Aby uzyskać pomoc ZSRS w prowadzeniu wojny rząd republiki musiał słono za nią zapłacić. Bank centralny Hiszpanii, który pod względem ilości posiadanego złota był na 4 miejscu na świecie, wysłał do Odessy jako depozyt 2/3 swoich rezerw o wartości 500 milionów dolarów. Sowieci nigdy nie zwrócili tych pieniędzy, a monety posiadające niezwykłą wartość historyczną przetopiono na sztaby. Dopiero wtedy Stalin podjął decyzję o wysłaniu do Hiszpanii swojej pomocy wojskowej. Rachunek był jednak drogi i bezlitosny. Według Moskwy hiszpańskie złoto starczyło jedynie do roku 1938 r. Gdy brakło pieniędzy, Stalin drastycznie ograniczył swoją pomoc wojskową dla lewicowych ugrupowań, przypieczętowując tym samym ich los w wojnie domowej. Warto podkreślić, że w porównaniu do Włoch i Niemiec, wartość sowieckiej pomocy wojskowej była raczej skromna.