dominacja komunizmu w świecie

Przejęcie władzy

Maszerując na zachód Armia Czerwone wkroczyła do Rumunii w sierpniu 1944 roku. Szybko  swoje wpływy w kraju zaczęła zwiększać Rumuńska Partia Komunistyczna. Jak w każdym z państw Europy Centralnej, tak i tutaj ZSRS planowało ustanowienie podległego sobie, komunistycznego rządu.

Po udanym przewrocie uwolniono z więzienia Gheorghiu-Deja, który stanął na czele Rumuńskiej Partii Komunistycznej. Dość komuniści zaczęli żądać większych wpływów na politykę kraju. Utworzony w listopadzie nowy rząd składał się już w 1/3 z komunistów. Na 1946 rozplanowano wybory,  w których partia Deja unikała radykalnych poglądów.
19 listopada 1946 r. Rumuńska Partia Komunistyczna wygrała wybory (prawdopodobnie sfałszowane). Opozycja ogłosiła protest przeciwko wynikom wyborów i prosiła króla o nieuznanie ich. Król jednak uznał te wyniki, obawiając się utraty tronu. Nie uratowało to jego pozycji na długo. 30 grudnia 1947 r. zmuszono króla do abdykacji, a Rumunia stała się Republiką Ludową.

Przejęcie władzy przez komunistów rozpoczęło masowe procesy osób oskarżonych o kolaborację z Niemcami. Wykorzystano to też do walki z przeciwnikami politycznymi: w maju 1948 r. aresztowani zostali przywódcy i I sekretarz niezależnej partii socjalistycznej. W latach 1950-1958 liczba aresztowanych sięgnęła ponad 75 000 osób.

Podobnie jak w innych państwach komunistycznych, także w Rumunii walczono z Kościołem. 1 grudnia 1948 r. zakazano działalności Kościoła grekokatolickiego, wcześniej aresztując 600 księży unickich. Było to druga pod względem wielkości grupa religijna w Rumunii (1,5 mln wiernych). Uderzono także w Kościół katolicki, zrywając konkordat, aresztując księży i biskupów czy zakazując odprawiania święceń kapłańskich. Represje nie ominęły kościoła prawosławnego, czyli religii dominującej w państwie. Wybór biskupów odbywał się pod nadzorem państwa, a ponieważ księża otrzymywali wynagrodzenie z budżetu państwa, pozwalało to kontrolować działalność cerkwi.

Przeprowadzano zmiany w gospodarce, zgodne z polityką stalinizmu. W 1946 r. wprowadzono zakaz sprzedaży gruntów, ograniczono powierzchnie gospodarstw do 15 ha, co doprowadziło do likwidacji większej własności ziemskiej. Rok później przeprowadzono wymianę pieniędzy, a każdy obywatel musiał złożyć w banku dewizy i złoto (pod groźbą kary). W 1948 r. znacjonalizowano przemysł, kopalnie, banki i transport.

Skolektywizowano także rolnictwo (aczkolwiek proces ten początkowo przebiegał stosunkowo wolno i przyspieszył dopiero pod koniec lat 50.) W 1960 r. tylko 18,1% gospodarstw w Rumunii było gospodarstwami indywidualnymi (w 1950 było to 76,4%). Sama produkcja rolna w latach 1955-1960 wzrosła zaledwie o 6%.

W 1949 r. rozpoczęto budowę kanału Dunaj-Morze Czarne, który miał powstać rękoma pracowników przymusowych. W czasie jego budowy, ze względu na fatalne warunki pracy i życia, wielu z nich zginęło. Liczbę ofiar szacuje się na około 10 000. Jego budowę ostatecznie ukończono dopiero w 1987 r. (po 1953 projekt został na 20 lat przerwany).

Przeciwko władzy komunistycznej buntowała się część społeczeństwa. Działał np. oddział Haiducii Muscelului, partyzantki antykomunistycznej, który został rozbity dopiero w 1961 r.. Słynnym partyzantem był Iona Gavrila Ogorenau, członek faszystowkiej Żelaznej Gwardii, który prowadził walkę aż do 1976 r., kiedy to został aresztowany.