dominacja komunizmu w świecie

Abimael Guzman Reynoso

Urodzony 6 grudnia 1934 r., przez zwolenników zwany „presidente Gonzalo” (przewodniczący Gonzalo), sam często nazywał się „czwartym mieczem marksizmu” . W 1958 r. wstąpił do partii komunistycznej. Wzmożoną działalność polityczną rozpoczął, będąc wykładowcą uniwersyteckim, profesorem filozofii. Współtwórca komunistycznego ugrupowania Bandera Roja (Czerwony Sztandar), założyciel Świetlistego Szlaku (hiszp. Sendero Luminoso). Teorie głoszone przez Guzmana były mieszkanką marksizmu, leninizmu i maoizmu. Zamierzał całkowicie zniszczyć dotychczasowy ustrój Peru. Jego zdaniem w celu zwycięstwa rewolucji, będzie konieczna ofiara w postaci miliona ludzkich istnień. Uważał, że ZSRR oraz Chiny pod rządami Deng Xiaoping'a zdradziły ideały rewolucji. Albański dyktator Enver Hodźa był dla niego rewizjonistą, z kolei nikaraguańscy sandiniści zbyt pobłażliwi dla wrogów. Pozytywnie wypowiadał się o Czerwonych Khmerach oraz Pol Pocie.

12 września 1992 r. specjalna jednostka antyterrorystyczna DINCOTE (Direccion Nacional Contra el Terrorismo) zatrzymała Guzmana oraz jego najbliższych współpracowników. „Presidente Gonzalo” ukrywał się w Limie, w domu gdzie mieściło się studio tańca. Guzman został skazany w 2006 r. na dożywocie. Wyrok odbywa w podziemnym więzieniu na terenie bazy morskiej w Callao (okolice Limy). Raport Komisji Prawdy i Pojednania uznał kierowany przez niego Świetlisty Szlak za organizację winną największej liczby ofiar w konflikcie w Peru, jego zaś samego za twórcę strategii masowego terroru.