dominacja komunizmu w świecie

Geneza

Świetlisty Szlak powstał w środowisku studenckim na Uniwersytecie San Cristobal de Huamanga w Ayacucho, założył go Abimael Guzman Reynoso, nauczyciel filozofii. Lata 60. w Ameryce Południowej oraz Łacińskiej były okresem pełnym doniosłych wydarzeń. Niespodziewany sukces rewolucji kubańskiej Fidela Castro dodał dużej pewności wszelkiej maści ekstremistom lewicowym. Okazał się, że stosunkowo słabe oddziały partyzanckie są w stanie, wykorzystując sprzyjające okoliczności, doprowadzić do poważnej destabilizacja w państwie, a nawet sięgnąć po pełnię władzy. Komuniści peruwiańscy stosując umiejętną propagandę, podkreślającą, iż władze kraju nie potrafią sobie poradzić z problemem ogromnej biedy społeczeństwa, zaczęli uzyskiwać coraz większe poparcie. Inteligencja akademicka, studenci, ludność wiejska, biedota – to oni stanowili główne zaplecze Świetlistego Szlaku. Sytuacji nie uspokoiły nawet reformy wprowadzone po zamachu stanu z 1968 r. Nowe, lewicowe władze Peru przeprowadziły nacjonalizację banków oraz głównych gałęzi przemysłu. Wprowadzono w życie głęboko idącą reformę rolną.

Uniwersytet św. Krzysztofa należał do najistotniejszych ośrodków rozwoju Świetlistego Szlaku. Guzman piastował tam stanowisko dyrektora ds. dydaktyki oraz pełnił funkcję kierownika ds. zarządzania zasobami ludzkimi. W programie studiów znalazły się wykłady z dziedziny marksizmu i leninizmu. Studentów oraz nielicznych pracowników naukowych, którzy byli nieprzychylni ruchowi, zastraszano oraz bito. Masowo na uczelniach powstawały komórki tzw. Frontu Rewolucyjnych Studentów. W 1965 r. powołano ugrupowanie Bandera Roja (Czerwony Sztandar), utworzone na fali podziału na zwolenników chińskiej oraz sowieckiej drogi do komunizmu. Peru coraz częściej było areną zbrojnych aktów terroru. Guzman został aresztowany 1970 r., m.in. w związku z jego udziałem w porwaniu podprefekta Octavia Rocha w prowincji Ayacucho. Po kilku miesiącach został jednak wypuszczony na wolność. Guzman przystąpił do realizacji swych chorych urojeń o konieczności urządzenia „kąpielisku krwi dla zwycięstwa rewolucji”.