dominacja komunizmu w świecie

Wojna domowa 1977-1979

Bezwzględne rządy generała Somozy zjednoczyły w walce z dyktaturą opozycję o szerokiej palecie poglądów politycznych, od umiarkowanego skrzydła liberalnego, konserwatywnych agrariuszy, zwolenników demokracji parlamentarnej, po radykalnych komunistów. Przywódcami opozycji byli liberał Pedro Joaquino Chammorro, rewolucyjny demokrata Edén Pastora Gomez, i – od pewnego momentu komunista – Daniel Ortega y Saaverda. W 1977 r., na wieść o poważnych kłopotach zdrowotnych dyktatora (faktycznie radykałowie obawiali się zainicjowanej przez Jimy’ego Cartera, nikaraguańskiej polityki odprężenia) doszło w nikaraguańskich miastach do inspirowanych przez komunistów zbrojnych antysomozowskich działań militarnych, krwawo stłumionych przez Gwardię Narodową. Działania zbrojne w różnych miejscach kraju wybuchały z dużą częstotliwością, w równym stopniu z powodu całkowitej utraty poparcia społecznego przez Somozę, jak i ze względu na pojawienie się kolejnych grup przeszkolonych przez Kubańczyków nikaraguańskich guerrilleros. Wraz z nimi w Nikaragui pojawili się kubańscy oficerowie bezpieki i instruktorzy wojskowi. W styczniu 1978 r. doszło do kolejnej eskalacji konfliktu wewnętrznego, który przekształcił się w wojnę domową na wieść o zamordowaniu przez ludzi Somozy lidera opozycji Pedro Joaquino Chammorro. W czerwcu tego r. doszło do walk w Managui, a oddziały muchachos dowodzone przez „Comandante Zero” Edéna Pastorę wkroczyły do stolicy kraju, zdobywając budynek Izby Deputowanych. W lipcu 1979 r., dyktator pozbawiony poparcia międzynarodowego, znienawidzony przez wszystkich, opuścił kraj, osiadając ostatecznie w Paragwaju. Rewolucja sandinowska osiągnęła nową fazę – fazę wewnętrznej walki o władzę.