dominacja komunizmu w świecie

Po „wielkim terrorze”

Mongolia w latach II wojny światowej poparła sowiecki wysiłek wojenny. Okres wojennego zaangażowania to także kolejne etapy stalinizacji kraju. Alfabet mongolski został zastąpiony cyrylicą, dokończono kolektywizację oraz eksterminację mnichów buddyjskich. Następca Czojbalsana został Jumdżagijn Cedenbal, który będzie piastował najważniejsze funkcje w państwie przez wiele kolejnych lat (do 1984 r.) Przez wielu był nazywany „mongolskim Chruszczowem”. Swój żywot, jak to często bywało wśród komunistycznych notabli, zakończył w Moskwie.

Zamiana partyjnych-komunistycznych szyldów na tzw. socjaldemokratyczne nastąpiła w Mongolii w podobny sposób, jak w wielu krajach Europy Środkowo-Wschodniej. Nieliczna grupa intelektualistów założyła Związek Demokratyczny Mongolii. Zimą 1990 r. odbyły się liczne demonstracje oraz głodówki organizowane przez opozycję, których głównym hasłem była tzw. demokratyzacja. Po kilku tygodniach władze komunistyczne zgodziły się na rozpoczęcie rozmów z opozycją przy tzw. okrągłym stole. Postkomuniści z MPL-R oraz ich ideowi następcy zachowali do obecnych czasów decydujący wpływ na sprawowanie władzy. W 2008 r. w wyborach do Wielkiego Churału (jednoizbowy mongolski parlament) rządząca od wielu lat MPL-R uzyskała bezwzględną większość. Jej główna rywalka, Mongolska Partia Demokratyczna, nie bez podstaw, uznała wybory za sfałszowane. Ułan-Bator stało się miejscem gwałtownych starć z siłami bezpieczeństwa. Kilkaset osób zostało rannych, co najmniej 5 demonstrantów zginęło. Prezydent wprowadził stan wyjątkowy…