dominacja komunizmu w świecie

Poligon walki z Zachodem

Początki ruchu komunistycznego na Półwyspie Koreańskim sięgają czasu japońskich rządów, ustanowionych w roku 1910. W 1917 r. Lenin posłał na Syberię zamieszkałą w Rosji Koreankę Aleksandrę Kim w celu mobilizacji Koreańczyków przeciw białym i interwentom. W czerwcu 1918 r. wraz z grupą koreańskich działaczy niepodległościowych założyła ona Koreańską Ludową Partię Socjalistyczną. W kolejnych latach ruch komunistyczny podzieliły krwawe walki wewnętrzne. Próby zjednoczenia kończyły się niepowodzeniem. Powołana w Seulu w 1925 r. Komunistyczna Partia Korei, przyjęta do Międzynarodówki Komunistycznej latem 1928 r., została rozwiązana przez Komintern zaledwie kilka miesięcy później z powodu nieustannych tarć frakcyjnych. Niektóre komórki kontynuowały jednak swą działalność, a część działaczy, wśród nich Kim Il-sung (Kim Ir Sen) wyemigrowała do Chin.

W latach trzydziestych koreańscy komuniści brali udział w wojnie partyzanckiej przeciw Japończykom. Ich sytuacja zmieniła się zasadniczo wraz z kapitulacją kraju kwitnącej wiśni. Zgodnie z ustaleniami konferencji w Jałcie nad Koreą miało zostać ustanowione powiernictwo USA, Wielkiej Brytanii, ZSRR i Republiki Chin, którego celem było doprowadzić do wyłonienia suwerennego rządu. W sierpniu 1945 r. siły sowieckie zajęły północną część półwyspu, a we wrześniu funkcjonować zaczęły strefy okupacyjne sowiecka i amerykańska, rozdzielone trzydziestym ósmym równoleżnikiem. Rozmowy między dwoma mocarstwami nie doprowadziły do powstania jednego koreańskiego rządu, wobec czego Stany Zjednoczone po dwóch latach przekazały sprawę Zgromadzeniu Generalnemu ONZ. To w grudniu 1948 r. uznało rząd Republiki Korei, proklamowanej kilka miesięcy wcześniej na obszarze strefy amerykańskiej. Ustanowienie we wrześniu tego samego roku Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej na północy, przypieczętowało trwały podział półwyspu. Uznanie jej władz przez ZSRR za jedyne legalne na terenie całej Korei zwiastowało nadciągającą konfrontację.

Wprowadzanie nowych porządków na północy rozpoczęło się jeszcze pod zarządem sowieckim. Generał Tierentij Sztykow wprowadził reformę rolną i znacjonalizował kluczowe gałęzie przemysłu. Sowieci na przywódcę podzielonego wewnętrznie koreańskiego ruchu komunistycznego wykreowali Kim Il-sunga, który szereg lat spędził w ZSRR. Ugruntowaniu jego pozycji służyły czystki, w których zlikwidowano potencjalnych konkurentów. Represje dotknęły również nacjonalistów i właścicieli ziemskich. Niedostępność północnokoreańskich archiwów utrudnia ustalenie skali prześladowań. Konsolidacja władzy Kima, który stanął na czele powstałej w wyniku połączenia komunistycznych ugrupowań Partii Pracy Korei i stawał się obiektem kultu jednostki, oraz budowa w oparciu o pomoc ZSRR potężnych sił zbrojnych, stworzyły warunki do podboju południa, skąd wycofała się większość sił amerykańskich. Kim i Sztykow – pełniący teraz funkcję sowieckiego ambasadora w Phenianie – przekonali Stalina do planu inwazji, która wobec militarnej przewagi miała być wojną błyskawiczną.

Dnia 20 czerwca 1950 r. wojska północnokoreańskie przekroczyły trzydziesty ósmy równoleżnik. Po początkowych sukcesach zostały po części rozgromione, po części wyparte pod granicę z Chinami. Przed całkowitą katastrofą uchroniła je interwencja ChRL, która rozpoczęła kolejną fazę konfliktu. Komunistyczna agresja, zakończona rozejmem po trzech latach zmagań, pochłonęła co najmniej pół miliona ofiar wśród ludności cywilnej (niektóre szacunki są znacznie wyższe), ponad 200 tysięcy poległych żołnierzy północnokoreańskich i około 400 tysięcy chińskich, około 150 tysięcy południowokoreańskich i blisko 50 tysięcy żołnierzy wojsk ONZ, głównie Amerykanów. Około dziesięciu tysięcy jeńców zmarło w komunistycznej niewoli. Podczas wojny obie strony dopuszczały się zbrodni. Siły południa dokonywały egzekucji podejrzanych o związki z komunistyczną partyzantką. Wojska północnokoreańskie mordowały przedstawicieli inteligencji i urzędników. Podczas pierwszej okupacji Seulu ofiarą komunistów padł personel i pacjenci szpitala uniwersyteckiego. Zastrzelono lub pogrzebano żywcem około dziewięciuset cywilów i stu rannych żołnierzy południowokoreańskich.