dominacja komunizmu w świecie

Okres związkowy

Wrzenie terrorystyczne w latach 70. i 80. XX wieku nazywane jest we Włoszech „latami ołowiu”. Źródeł komunistycznych grup terrorystycznych we Włoszech należy szukać w rewolucjach studenckich, które owładnęły Europę w 1968 r., a także w ruchu związkowym i w narastających konflikach na linii pracodawcy-pracownicy w ogromnych zakładach pracy na północy Włoch. Kontrowersyjne działania dyrekcji oraz sprzyjającego im rządu doprowadziło do zawiązywania się radykalnych grup komunistycznych.

Kiedy 12 grudnia 1969 r. wybuchły bomby w centrum Mediolanu oraz w Rzymie (podłożone przez faszystowskich aktywistów), rząd, chcąć zdyskredytować związki zawodowe, zrzucił winę za ataki terrorystyczne na lewicowych działaczy. Pół roku po zamachach skrajna lewica zorganizowała zjazd, na którym podjęto temat działań odwetowych. Przy ogólnym poparciu, zdecydowano o rozpętaniu we Włoszech terroru. Wszystkie szczegóły swojej przyszłej walki zbrojnej omawiano w jednej z mediolańskich restauracji.

Czerwone Brygady oficjalnie zawiązały się jesienią 1970 r. i początkowo liczyły zaledwie 10 członków. Wzorowały się na francuskim ruchu oporu i urugwajskiej partyzantce Tupamaros. Ich członkowie uważali siebie za zbrojne ramię związków zawodowych w ich walce o lepsze warunki pracy. Terror miał pomagać w negocjacjach z dyrekcjami zakładów. Wkrótce w Mediolanie zapłonęły samochody łamistrajków i dyrekcji zakładów Pirellego, Siemensa i Bredy. Po każdej akcji palenia samochodów, członkowie grupy rozdawali w zakładach pracy ulotki propagandowe, które miały tłumaczyć cel ich wojny.

Czerwone Brygady szybko się radykalizowały, rozpoczęto zaopatrywanie się w broń palną. W marcu 1972 r. porwano dyrektora mediolańskich zakładów Siemensa - Hidalgo Macchiariniego. Było to jedno z często stosowanych przez terrorystów tzw. błyskawicznych porwań. Więźnia po kilku godzinach zwolniono. Następnego dnia we włoskich mediach opublikowano zdjęcie przedstawiające broń wycelowaną w porwanego. Na kartce przed nim widniało hasło, nawiązujące do kar wymierzanych faszystom tuż po wyzwoleniu Włoch. Dla Czerwonych Brygad miała to być swoista demonstracja siły.

W maju 1972 r. policja odkryła podziemny skład pełen broni i fałszywych dowodów tożsamości. Rozpoczęła się fala aresztowań. Bojownicy, którym udało się uniknąć wpadki, postanowili rozdzielić się i całkowicie zejść do podziemia. Niektórzy wyjechali z Włoch. Aby zapewnić powodzenie swej dalszej działalności, grupa rozpoczęła rekrutację nowych członków. W krótkim czasie bojówki zaczęły się rozrastać.

Warto zaznaczyć, że Czerwone Brygady nie były jedynymi grupami terrorystycznymi działającymi na terenie Włoch, które hołdowały ideologii marksistowsko-leninowskiej. Lotta Continua czy Potere Operaio również ścierały się z faszystami i policją z bronią w ręku. Aby zapewnić fundusze na dalszą działalność, organizowano napady na banki. W marszach i manifestacjach brały udział setki osób o komunistycznych poglądach.