dominacja komunizmu w świecie

Przejmowanie władzy

Wiec uliczny, prawdopodobnie w Budapeszcie. Nad zgromadzonym tłumem widoczne flagi węgierskie i radzieckie, portrety Matyasa Rakosiego i Józefa Stalina oraz hasła na trasparentach (w języku węgierskim): m.in. Asszonyi Osszefogassal ... Bekeert !, Eljen Rakosi Matyas !

Stalin miał jasno określone cele, jeśli chodzi o przyszłość Węgier: miały one zostać częścią wpływów sowieckich. Potrzebował do tego działaczy, którzy mogliby tym krajem rządzić. Węgierska Partia Komunistyczna była jednak bardzo słaba. Madziarzy pamiętali krótki okres rządów Węgierskiej Republiki Rad, stąd nie garnęli się do popierania ruchów komunistycznych. Ci, aby przejąć władzę, musieli wobec tego przyjąć inną taktykę. Została ona później nazwana „techniką salami”, czyli zdobycia całkowitej władzy, pod pozorami demokracji – powolnego, a nie rewolucyjnego zwiększania wpływów w państwie.

W grudniu 1944 r. w Szegedzie (w wyzwolonej przez Armię Czerwoną części Węgier) ukonstytuował się Węgierski Narodowy Front Niepodległościowy, w skład którego wchodzili komuniści, socjaldemokraci, partie ludowe i przedstawiciele związków zawodowych. W jego programie skoncentrowano się na walce z Niemcami przy współdziałaniu z ZSRS, demokratyzacji kraju oraz reformach gospodarczych.

WNFN prowadził w imieniu państwa negocjacje z aliantami o zawieszeniu broni (Węgry mimo, że zajęte przez Niemcy, nie podpisały układu pokojowego z aliantami), w ramach których zgodzono się na oddanie terytoriów zdobytych po 1937 r., wypłacenie reparacji ZSRS, Czechosłowacji i Jugosławii oraz utrzymania wojsk okupacyjnych (sowieckich).

Mając wsparcie ZSRS, węgierscy komuniści rozpoczęli proces zdobywania władzy. Szeregi Węgierskiej Partii Komunistycznej szybko rosły (w lutym 1945 r - 30 000, w lipcu - 225 000, w styczniu 1946 - ponad 600 000 osób). Szefem WPK został Mátyás Rákosi, wierny uczeń Stalina, polityk doświadczony i bezwzględny.

Pierwsze krajowe wybory parlamentarne po wojnie przeprowadzono 4 listopada 1945 r. Co istotne, odbyły się one w demokratyczny sposób. Zwyciężyła Niezależna Partia Drobnych Rolników (57%). Komuniści byli dopiero trzecią siłą (16,9%), wyprzedzili ich socjaldemokraci (17,4%). Wydawało się, że komuniści zostaną sprowadzeni do opozycji. Jednak w kraju znajdowała się Armia Czerwona oraz sowiecka administracja okupacyjna, która była elementem nacisku na nowy rząd.

1 lutego 1946 r. Węgry stały się republiką. Komuniści posiadali już spore wpływy: Rákosi pełnił funkcję wicepremiera. We wrześniu i październiku 1946 r. podczas III Zjazdu Węgierskiej Partii Komunistycznej zdecydowano się nasilić walkę o wprowadzenie „demokracji ludowej”. Wkrótce NKWD aresztowało sekretarza generalnego partii NPDR Belę Kovacsa.

31 marca 1947 r. odbyły się kolejne wybory, które mimo terroru i manipulacji, nie skończyły się zdecydowanym zwycięstwem komunistów (zdobyli 22,3% głosów i musieli się podzielić władzą z innymi partiami). Zdecydowano się na dalszą rozprawę z przeciwnymi partiami. Pod koniec maja tego samego roku sformułowano zarzuty pod adresem premiera Ferenca Nagya, który złożył dymisję i pozostał na emigracji. Spowodowało to złamanie morale głównej partii, a coraz większe wpływy komunistów.

Rok później połączono Węgierską Partię Komunistyczną i Partię Socjaldemokratyczną, tworząc Węgierską Partię Pracujących