dominacja komunizmu w świecie

Wojna domowa w Etiopii

W tym czasie kiedy terror przeniósł się już ze stolicy w inne rejony kraju, przeciwnicy Mengistu z EPRP, którym udało się uratować z czystki przeszli do radykalnego działania. Partyzanci dokonali likwidacji ok. 20 urzędników rządowych Mengistu, przeprowadzili atak terrorystyczny na siedzibę Dergu i kolejny – również nieudany – zamach na życie dyktatora. Siły radykalnych komunistów korespondent „Timesa” szacował w tym okresie na ok. 700 uzbrojonych ludzi, mających poparcie niektórych kręgów wojska. „To kwestia czasu kiedy wyczyścimy [Etiopię] z pseudomarksistowskich wojskowych przywódców”, chwalił się korespondentowi jeden z działaczy EPRP.

Polityka Mengistu doprowadzała do stopniowego wyczerpania ekonomicznego i populacyjnego kraju. W przygranicznych prowincjach dochodziło do lokalnych powstań i wysuwania haseł sepratystycznych, wzmacnianych przez sąsiadów Etiopii. Najmocniej ruch separatystyczny rozwinął się na terenie Erytrei, ale równie silne tendencje wystąpiły w regionie tigrajskim i Ogadenie. Ta na pograniczu somalijsko-etiopskim (Ogaden) była efektem rozpoczętej przez dyktatora Somalii wojny, rozstrzygniętej na korzyść Addis Abeby dopiero wraz z wydatną pomocą militarną i finansową ZSRR, Kuby, Korei Północnej, Jemenu i NRD. Krwawe walki zmusiły rozbitą armię somalijską do odwrotu, ale wraz z wojskami opuściło obszar Ogadenu prawie 1,5 mln. ludzi obawiających się o swoje życie pod rządami Mengistu. Mimo tego na obszarze wschodniej Etiopii rozwinął się ruch partyzancki (Front Wyzwolenia Zachodniej Somalii – WSLF), rozbity przez etiopski reżim w krwawej wojnie domowej w latach 1980-1981. Nie udało się pomimo drakońskich środków rozbić Mengistu partyzanckiego ruchu w Erytrei, wspieranego przez lewicę świata zachodniego i USA. Walki, w których obie strony dopuszczały się wielu zbrodni, po kilku zorganizowanych akcjach militarnych, ostatecznie w 1989 r. zostały rozstrzygnięte na korzyść separatystów. W efekcie zwycięstwa na terenie Erytrei w 1989 r. powstał Etiopski Ludowo-Rewolucyjny Front Demokratyczny, będący koalicją lewicowych sił opozycyjnych wobec dyktatora. W momencie powstania jawnie głosił walkę z wypaczeniami ideologii socjalistycznej i odejście przez Mengistu od zasad marksizmu i leninizmu. Dopiero naciski międzynarodowe spowodowały wycieszenie przez tą postkomunistyczną siłę (rządzi Etiopią do dziś!) komunizującej retoryki.

Wojna domowa trwająca z różnym natężeniem od 1974 do 1991 r. pochłonęła ok. 1,4 mln ofiar. Siły Mengistu dokonywały pacyfikacji terenów, masowych rzezi ludności z użyciem lotnictwa i gazów bojowych, ale najbardziej dotkliwym ciosem była rozpoczęta w 1980 r. masowa polityka przesiedleńcza. Ludność całych obszarów przygranicznych zmuszano do opuszczenia swoich siedzib i przeniesienia się do nowych osiedli lub nowych miejsc osiedlenia w centrum kraju. Polityka ta, Polityka ta, w połączeniu z suszą, doprowadziła do podcięcia słabej ekonomii kraju. Efektem był głód, którym urzędnicy Mengistu sprawnie zarządzali w ramach dystrybucji przesyłanej z ONZ żywności. Żywność dostawał ten, kto był posłuszny wodzowi rewolucji.