dominacja komunizmu w świecie

Junta marksistowsko-leninowska

Część kształconego na Zachodzie młodego korpusu oficerskiego posiadała silną tendencję antymonarchistyczną i związana była z ideologią marksistowsko-leninowską. Upatrywała szans na przeprowadzenie nowoczesnych reform w związku z wejściem w orbitę wpływów ZSRR. Po nieudanym zamachu stanu w 1960 r. czekała na odpowiednią chwilę ponad dekadę. Kilkuletnia susza na północy Etiopii spowodowała klęskę głodu, w której śmierć poniosła olbrzymia liczba ludzi. Cesarza oskarżano o opieszałość w udzielaniu pomocy, choć okazało się, że pomoc humanitarna była wstrzymywana przez wojsko i urzędników. Ciosem dla prestiżu monarchy była emisja filmu pt. „The Unknow Famine” (1973 r.) brytyjskiego reżysera Jonathana Dimbleya, który oskarżył cesarza Etiopii o zaniechanie pomocy głodującym. W 1974 r. w kraju wrzało, a na ulicach Addis Abeby doszło do masowych rozruchów ekonomicznych. W tym momencie, kiedy rozruchy udało się uspokoić cesarskim wystąpieniem telewizyjnym, pełnym obietnic reform ekonomicznych i socjalnych, oficerowie armii ogłosili w Asmarze na północy kraju otwarty bunt wobec cesarza i rządu oraz wezwali do powszechnego strajku. Uzyskali poparcie głównych sił prokomunistycznych w Etiopii. Władzę stopniowo przejmowała wojskowa junta, nazwana tradycyjnie Dergiem (Derg – Komitet – Komitet Koordynacyjny Sił Zbrojnych). Początkowo – w czerwcu 1974 r. – miała za zadanie walkę z korupcją i sabotowaniem pomocy dla prowincji ogarniętych suszą. Na czele kilkudziesięcioosobowego Dergu stanął szkolony w USA Tigryjczyk gen. Aman Mikael Andoman, deklarujący się jako „zwolennik socjalistycznej drogi rozwoju”. U jego boku widać było nie rzucającego się w oczy mjra Mengistu Hajle Mariama.