dominacja komunizmu w świecie

Przejmowanie władzy

Koniec II wojny światowej przyniósł ponowne zjednoczenie Czechosłowacji, której prezydentem został, powracający z uchodźctwa, Edvard Beneš. 26 maja 1946 r. odbyły się wybory do Zgromadzenia Narodowego, w których zwyciężyli komuniści, zdobywając 114 mandatów (na 300 miejsc). Warto odnotować, że wybory były rzeczywiście wolne, co stanowiło ewenement w bloku wschodnim. Nowym premierem został komunista Klement Gottwald, a prezydentem ponownie Beneš. Ponieważ komuniści nie zdobyli większości głosów, zmuszeni byli do utworzenia rządu koalicyjnego. Gabinet składał się z dziewięciu komunistów, czterech socjalistów, czterech ludowców, czterech demokratów, trzech socjaldemokratów i dwóch bezpartyjnych ministrów.

Zgromadzenie Narodowe nie było jednomyślne jeśli chodzi np. o politykę międzynarodową - komuniści dążyli do większego zbliżenia z ZSRS, a politycy niekomunistyczni chcieli utrzymać tradycyjne więzi z mocarstwami zachodnimi.

W lutym 1948 r., komuniści przeprowadzili zamach stanu, dzięki któremu uzyskali pełnię władzy. Antykomunistyczni politycy, intelektualiści i oficerowie, w obawie o swoją wolność i życie, masowo opuszczali kraj. 9 maja uchwalono konstytucję, w której Czechosłowację określono „demokracją ludową”. Zmieniono ordynację wyborczą, w której zezwalano na start jedynie kandydatom na listach wystawionych przez obóz rządzący - Front Narodowy. Wybory w nowej ordynacji odbyły się 30 maja 1948 r. Tydzień później Edvard Beneš złożył rezygnację (nie podpisując wcześniej ustawy zasadniczej) i wycofał się z życia publicznego (zmarł raptem trzy miesiące później). Proces przejęcia władzy przez partię komunistyczną w Czechosłowacji został zakończony.