dominacja komunizmu w świecie

Ludowo-Demokratyczna Partia Afganistanu

Dzięki demokratyzacji życia publicznego afgańscy komuniści założyli legalnie działającą partię polityczną o nazwie Ludowo-Demokratyczna Partia Afganistanu (L-DPA). W pierwszych wyborach do parlamentu, które miały miejsce w styczniu 1965 r. wybrano dwóch komunistów: Babraka Karmala oraz Anathihę Ratebzad. Podczas zjazdu L-DPA - za zgodą Sowietów – wyłoniono nowego lidera partii Nur Mohammada Tarakiego. W ciągu kolejnych lat popularność komunistów stale wzrastała. Podczas kolejnych wyborów, w 1969 r. do parlamentu dostali się dwaj kolejni reprezentanci L-DPA.

Pomimo fasady jednolitości, partią komunistyczną Afganistanu wstrząsały silne tarcia, w wyniku których podzieliła się ona na kilka wewnętrznych frakcji. Podział ten odzwierciedlał zróżnicowanie afgańskiego społeczeństwa. Każde z dwóch głównych ugrupowań: Parczam (Sztandar) oraz Chalk (Lud) uważało się za jedynego reprezentanta afgańskich komunistów. Ci pierwsi największy wpływ notowali w środowiskach perskojęzycznych warstw zamożnych, natomiast Chalk zjednywał Pasztunów z południowo-wschodniej części kraju. W łonie L-DPA istniał także prochiński Szola-je-Dżawid (Wieczny Płomień), który działał głównie w kręgach szyitów oraz w środowiskach studenckich.

Przez cały ten okres komuniści organizowali szereg kampanii oczerniających rząd oraz monarchię. Oprócz manifestacji, dochodziło również do przerywania obrad parlamentu, choć w samej partii nigdy nie znajdowało się więcej niż 4-6 tysięcy członków. Co więcej, wielu przywódców L-DPA niewiele miało wspólnego z prostym ludem. Sultan Husajn, szerzej znany pod przydomkiem Babrak Karmal, co w języku pasztuńskim znaczy Towarzysz Robotników, pochodził z królewskiego rodu. Ojcem Karmala był generał armii afgańskiej i gubernator prowincji Paktia – Muhammad Husajn Hasz. Inny lider partii komunistycznej – Nur Mohammad Taraki urodzony w rodzinie zamożnego chłopa swoją pozycję w sferach rządowych zawdzięczał głównie znajomości języka angielskiego.